जङ्गलका घना र शान्त बीचमा एउटा घर अडिएको छ। त्यो घर सामान्य घरभन्दा फरक छ—यसका खिड्कीहरू पनि ढोका जस्तो छन्, ढोकाहरू पनि केवल एउटै ढोका जस्तो देखिन्छ। त्यो ढोका सधैं खुल्ला रहिरहन्छ, मानौँ कि यसले कसैको आगमनको प्रतिक्षा गरिरहेको हो।

तर यो घर कुनै श्रापित वा भुतिय घर होइन। यो घर विश्वासको प्रतीक हो। यसले सोच्दछ कि कुनै दिन त्यो मान्छे आउनेछ जसको पर्खाइमा यसले युगौँ बितायो। त्यस दिन आएपछि, ढोकाले अङ्गालो हाल्नेछ, र त्यस पर्खाइको अन्त्यले मात्र घरको नयाँ अध्याय सुरु हुनेछ। ढोका बन्द हुनु अन्त्य होइन; यो अव्यक्त भावनाको अभिव्यक्तिको आरम्भ हो।

एक सुनसान रात, एक जना यात्रा गर्दै आएका मानिसले जङ्गलभित्रबाट त्यहाँ पुग्छ। उनले घरको ढोकामा अडिएर भित्री हिस्सामा दृष्टि थमाउँछन् र आवाज सुन्ने प्रयास गर्छन्। घर भित्र कोही निदाइरहेको जस्तो लाग्छ। उसले निर्णय लिन सक्दैन, केही समय सोचविचार गरेर पुन: आफ्नो यात्रा सुरु गर्छ। त्यतिबेला, खुल्ला घर शान्त र गहिरो निन्द्रामा डुबेको छ, आफ्नो प्रतीक्षामा स्थिर।

घरले त्यस व्यक्तिको यात्रा टाढा पुग्दै गर्दा सपना देख्न थाल्छ। सपनामा, त्यो व्यक्ति एउटा कार्यक्रममा खडा छ र पुराना यादहरूमा डुबेर एक नोस्टाल्जिक गजल गाउँदैछ:

“एक बन्द घरझैँ सुनसान छु म,
नबाँध प्रीतिले बदुनाम छु म,
तिमीले सोचेको म कहिल्यै होइन,
तातिएर नपोल्ने घाम हुँ म,
नखोज तर्न भत्किसकेको पुल हुँ म,
सच्याई तिमीले सच्याई नसक्ने भूल हुँ म।”

यस गीतको प्रत्येक शब्दले घरलाई झस्काउँछ । यसले अचम्मित हुँदै एक्कासि बिउँझिन्छ। त्यो बिउँझनाको क्षणमा, घरले आफ्नो शान्ति र प्रतीक्षाको अर्थलाई अझ गहिरोसँग अनुभव गर्छ। यसको ढोका फेरि खुला रहन्छ, तर अब यसले आफ्नै कथा, आफ्नै भावनाको गहिराइ र विश्वासको महत्व बुझिसकेको हुन्छ। यसले जान्दछ—पर्खाइ, सपना र आशाको सँगमले मात्र यसलाई पूर्णता दिन सक्छ।

त्यसरी, जङ्गलको बीचमा रहेको त्यो घर, शान्त, धैर्यवान् र विश्वासपूर्ण रहँदै, आफ्नो कथा र प्रतीक्षाको माध्यमबाट यात्रु र अव्यक्त भावनालाई जीवन्त बनाउँछ।